Szpital Klinikum Ernst von Bergmann korzysta z analizatora AQT90 FLEX firmy Radiometer do wczesnego i wygodnego oznaczenia prokalcytoniny (PCT), biomarkera ułatwiającego diagnostykę sepsy.
Heading Bold Klinikum Ernst von Bergmann — jeden z największych szpitali w regionie Berlin-Brandenburg w Niemczech — to klinika akademicka licząca ponad 1000 łóżek. Oferuje on wiele świadczeń, np. podstawową profilaktykę oraz leczenie szpitalne i ambulatoryjne. Jest to także szpital wojewódzki, do którego kierowani są pacjenci z mniejszych szpitali w regionie.
Szpitalny oddział ratunkowy (SOR) jest oblegany, co roku konsultuje sią na nim 45 000 chorych. Oddział jest wyposażony w analizator AQT90 FLEX z oznaczeniem w kierunku biomarkera prokalcytoniny (PCT).
Dr Michael Oppert, ordynator Oddziału Intensywnej Terapii i Medycyny Ratunkowej, wyjaśnia, że sepsa coraz częściej uznawana jest za najważniejszy element medycyny ratunkowej. Twierdzi on, że „w Niemczech na SORy zgłaszają się coraz starsze osoby, a chorobowość u pacjentów jest obecnie znacznie cięższa niż kilka lat temu. Leczenie chirurgiczne i farmakoterapia są także bardziej inwazyjne, co sprawia, że pacjenci są bardziej narażeni na powikłania i ciężkie zakażenia”.
Diagnostyka sepsy
Sepsa to częste i ciężkie zakażenie, którego identyfikacja może być trudna. U pacjentów z sepsą mogą występować takie objawy jak wysoka gorączka, hipotermia, majaczenie lub zaburzenia świadomości.
Do innych objawów należą zaburzenia czynności narządów, ograniczenie wydalania moczu, spłycenie oddechu i niskie ciśnienie krwi. Jeśli u pacjenta występuje także podwyższone stężenie mleczanu i łagodna kwasica, prawdopodobieństwo sepsy jest wysokie. Pacjenta należy obserwować i odpowiednio leczyć. Mnogość objawów sprawia, że rozpoznanie sepsy jest trudne.
Dr Oppert wyjaśnia: „kiedy pacjent jest wyraźnie septyczny, leczenie można rozpocząć bez dalszych badań. Jednakże niektórzy pacjenci wpadają do szarej strefy, w której istnieje kliniczne podejrzenie sepsy, ale rozpoznanie nie jest oczywiste. W tej sytuacji podajemy antybiotyki, wykonując jednocześnie dalsze badania: testy przyłóżkowe (POCT) w kierunku markerów infekcji, np. PCT i białka C-reaktywnego (CRP) oraz mleczanu, a także posiewy krwi. Zarówno infekcja, jak i stan zapalny — np. związany z chorobami autoimmunologicznymi, zakażeniem i ciężkim urazem — mogą doprowadzić do wzrostu CRP. Dla odmiany stężenie PCT pozostaje niskie u pacjentów ze stanami zapalnymi, ale jest podwyższone w obecności infekcji bakteryjnej”.
Mówi dalej: „u tych pacjentów pomiar PCT za pomocą analizatora AQT90 FLEX jest bardzo korzystny i pomaga odróżnić pacjentów z sepsą od chorych z niezakaźnymi przyczynami ogólnoustrojowych stanów zapalnych”.